Glenkinchie – destylarnia single malt whisky, mieszcząca się na równinach Kinchie Burn niedaleko wsi Pencaitland w hrabstwie East Lothian, ok. 15 mil od Edynburga - stąd "The Edinburgh malt" na etykiecie whisky. Produkowany tutaj trunek był do niedawna jedną z trzech pozostałych, wciąż produkowanych 'Lowland whisky'. Glenkinchie, to również "the Lowland Home of Johnnie Walker"...

Założona w 1825 r. przez rolników Johna i George'a Rate, Glenkinchie działała pod nazwą Milton Distillery do czasu uzyskania licencji i zmiany nazwy w roku 1837. Nowa nazwa pochodzi od rzeki Kinchie Burn, która biegnie przez dolinę, ta zaś wywodzi swą nazwę od pierwotnych właścicieli tych ziem - rodziny „de Quincey ”. Około roku 1853, gorzelnia została sprzedana farmerowi o imieniu Christie, który zdecydował się przekształcić ją w tartak. Zakład nie działał przez kilka następnych dziesięcioleci aż do 1881 roku, kiedy to spółka Glen Kinchie Distillery Co. zdecydowała się na jego rekonstrukcję. W 1914 roku natomiast, Glenkinchie oraz kilka innych destylarniami leżących w obszarze Lowlands, połączyły siły i założyły spółkę Scottish Malt Distillers, którą przejęła z kolei spółka Distillers Company Limited. Glenkinchie należała do nielicznego grona destylarni, które kontynuowały produkcję również podczas II Wojny Światowej. W roku 1969 destylarnia zaprzestano fermentacji własnego słodu, pomieszczenia do tego przeznaczone zamieniono zaś na muzeum malt whisky.

Dzisiaj jej właścicielem jest DIAGEO, lider na światowym rynku produkcji alkoholi. W ciągu jednego roku destylarnia jest w stanie wyprodukować około 1,7 mln litrów whisky. "Glenkinchie z dumą służy jako jedna z destylarni Four Corners of Scotland Johnniego Walkera. Destylujemy słód edynburski, który jest lubiany na całym świecie samodzielnie i jako istotny składnik whisky Johnnie Walker".

Nazwa destylarni Ailsa Bay (EJL-sa bej) pochodzi od nazwy wyspy Ailsa Craig - skały wystającej z morza mniej więcej w 1/3 drogi między destylarnią, ulokowaną niedaleko Girvan w Lowlands, a południowym krańcem półwyspu Kintyre. Wybudowana i wyposażona w niezwykle szybkim tempie - w 9 miesięcy w 2007 roku - ma w założeniu produkować whisky o profilu zbliżonym do tej wytwarzanej w Balvenie i zastąpić ją w składzie blendów firmowanych przez matkę-założycielkę: William Grant & Sons. Wszystko przez wzmożony popyt na Balvenie Na początku wstawiono tutaj osiem alembików o kształcie zbliżonym do tych z Balvenie (kopia jest kopią); dwie pary z nich wyposażono w dodatkowe "usprawnienia", co pozwalało kształtować charakter uzyskiwanego destylatu na cięższy, bardziej siarkowy. W roku 2013 ilość alembików wzrosła do 16; osiągnięto szybko produkcję na poziomie aż 12 milionów litrów rocznie.

W Aisla Bay wytwarza się whisky z wykorzystaniem słodu jęczmiennego nasyconego fenolami torfowymi na trzech różnych poziomach - od lekkiej torfowości do poziomu znanego z wyrobów z wyspy Islay. I to właśnie ta wersja o najwyższej torfowości ma być przeznaczana do butelkowania i sprzedaży jako single malt. Pozostałe wytwarzane tu whisky przeznaczane są do komponowania blendów.