Destylarnia Bruichladdich uchodzi za jedną z najbardziej rzemieślniczych gorzelni whisky w Szkocji. Jak opisaliśmy w poprzednim wpisie relacjonującym naszą wizytę w destylarni, słynie ona zarówno z produkcji whisky miękkiej, eleganckiej, kwiatowej i zupełnie "nie pasującej do wizerunku Islay", jak i z ekstremalnie "zatorfionej" - Octomore. Pora opisać nasze wrażenia z degustacji tutejszej "wody życia".

W trakcie zwiedzania Bruichladdich mieliśmy farta: operator zgodził się na otwarcie sejfu! Tak zwany "spirit safe" to jedno z najważniejszych miejsc w destylarni...

Urządzenie służy do rozdzielania strumieni destylatu. W jego wnętrzu znajdziemy areometr do pomiaru mocy spływającego alkoholu, umiejscowiony w urządzeniu zwanym „ parrot”, choć w niczym nie przypominającym papugi. Wykwalifikowany operator w tym miejscu dokonuje tzw „cut point”, punkt cięcia, czyli decyduje w którym momencie przekieruje foreshots i tails (przedgony i pogony albo niedogony) do właściwych zbiorników, pozostawiając najbardziej wartościową część destylatu - "new make", zwaną sercem, kierowaną do dalszego etapu produkcji whisky.

Trochę teorii: frakcję przedgonu stanowią składniki o najniższej temperaturze wrzenia, często szkodliwe dla zdrowia, których trzeba się pozbyć z destylatu. Serce to głównie interesujący nas etanol. W pogonach znajdziemy substancje o najwyższych temperaturach wrzenia, które psują smak destylatu i nie nadają się do bezpośredniego spożycia - ale mogą być przeznaczone do kolejnych destylacji w celu dalszego frakcjonowania i odzyskiwania z nich etanolu. Podział w odpowiednim momencie to... prawdziwa sztuka.

Budowa spirit simple safe ma uniemożliwić bezpośredni dostęp do alkoholu (pracownikom!) podczas sprawdzania jego mocy. W 1823 roku, wraz z uchwaleniem jakże ważnego Excise Act pojawił się (w Port Ellen - na Islay!) pierwszy spirit safe, czyli metalowo-szklana skrzynia, którą niespełna trzy lata wcześniej wynalazł niejaki Septimus Fox. W tamtych czasach, aby nic nie umknęło przed opodatkowaniem nawet kropli whisky, w każdej destylarni przez całą dobę musiał siedzieć poborca podatkowy(!). Dlatego też do 1983 roku, jedyną osobą posiadającą klucz do sejfu, był urzędnik

Obecnie szacuje się rozmiar produkcji, pozostawiając destylarni "margines błędu" wynikający z naturalnych ubytków Stąd zabytkowe kłódki widoczne na zdjęciach są raczej elementem dekoracji.

Wracając do degustacji: spróbowaliśmy, jak smakuje SERCE! W skrócie: 71% przezroczystego alkoholu, petrochemiczny zapach, chemia, kopniak w usta

Wszystko wynagrodziły degustacje końcowych efektów procesu produkcji whisky Bruichladdich. Jedna z najbardziej torfowych whisky na świecie, Octomore 10 YO Dialogos była prawdziwą rozkoszą dla naszych ust. Octomore była słodowana do zacnych 167ppm, destylowana w 2008 roku ze 100% szkockiego jęczmienia Optic, zebranego rok wcześniej. Czas dojrzewania tego cuda został podwojony w stosunku do pozostałych Octomore: w ramach dość skomplikowanego procesu, obejmującego aż 10 lat, whisky leżakowała w beczkach po porto, koniaku, bourbonie i w "dziewiczych", dębowych. "Nakład": jedyne 12 tysięcy butelek o mocy 56,8%

Kolejna pozycja: Port Charlotte 10 YO Heavy Peated. Destylarnia Port Charlotte zakończyła pracę w 1929 roku, jednak whisky powróciła na rynek w 2006 w dzięki Bruichladdich Distillery. Edycja 10-letnia debiutowała w czerwcu 2018, wydestylowano ją w 100% z jęczmienia uprawianego w Inverness-shire i słodowanego do zawartości związków fenolu 40ppm. Do jej maturacji wykorzystano beczki z amerykańskiego dębu pierwszego napełnienia (65%) i ponownego napełnienia (10%) oraz beczki po Bordeaux (25%). Oczywiście z naturalną barwą i bez filtracji na zimno, z zawartością alkoholu 50%. Mamy tutaj dym, popiół, węgiel, karmel, przypalone drewno, jeżyny, żywicę, dużo słodyczy, cytrusy, a na końcu pojawia się akcent z beczek po francuskim winie. Oraz długi i intensywny finisz

Przyszła pora na Bruichladdich Islay Barley 2013. Jęczmień z procesu produkcji pochodził z farm Coull, Rockside, Island, Mulindry, Cruach, Dunlossit i Sunderland. Islay Barley 2013 jest ósmą edycją nietorfowanego single malta, whisky dojrzewała w beczkach z amerykańskiego dębu z pierwszego napełnienia (75%) i beczkach po winach Ribera del Duero, Syrah i Pauillac (25%). Efekt: 50% ABV i nuty miodowej owsianki oraz cytrynowej bezy

Jak wspomnieliśmy w poprzednim wpisie, niektórzy śmieją się, że Bruichladdich ma więcej edycji whisky, niż beczek w magazynach Na półkach centrum dla odwiedzających i Laddie Shop stoją między innymi edycje specjalne, poświęcone... ludziom związanym z destylarnią.

Przykładem jest degustowany przez nas nietotfowy valinch o numerze 59: Robert McEachern, whisky wydestylowana w 2010 roku, która dojrzewała w beczce Rivesaltes, o mocy 60,8%. Dostępna tylko do wyczerpania zapasów

Podsumujmy naszą wizytę w Bruichladdich. Destylarnia jest bardzo przyjazna dla gości. Pracownicy są otwarci i znający się na rzeczy. Zakład innowacyjny, odwołujący się do przywiązania do terroir i ekologii, z czym identyfikuje się coraz więcej klientów. Mnogość edycji może oznaczać nie tylko szansę na przeżycie dla tej nie związanej z żadnym wielkim koncernem destylarni, ale również możliwość znalezienia przez klientów na sklepowych półkach butelek o różnorodnym charakterze i "dopasowanie" się do indywidualnych gustów odbiorców. Życzymy powodzenia!

 

Polecamy Państwa uwadze wpisy dokumentujące kwietniową wyprawę w poszukiwaniu źródeł "wody życia" na wyspie Islay: 

Zapraszamy również serdecznie na cykliczne spotkania z winem i whisky w Folwarku Stara Winiarnia - z pewnością wykorzystamy nabytą podczas eskapady wiedzę i doświadczenie!