Do destylacji używa wyłącznie własnego jęczmienia, rosnącego na powierzchni ok 160 ha w okolicach Liège, z czego 15% pokrywa uprawa biodynamiczna. Malting jest wykonywany w Holandii, destylaty starzone są przez 36 miesięcy w beczkach po bourbonie pierwszego napełnienia, pochodzących z reguły od Heaven Hill z Kentucky (USA). Właściciele zdobywali doświadczenie pod okiem Jima McEwana z Bruichladdich. Whisky jest nietorfowa i niefiltrowana na zimno, oferując unikalny profil odzwierciedlający belgijskie terroir.

Wytwarzana w destylarni Single Malt „Identity” została uznana za najlepszą europejską whisky 2022 roku przez Jima Murraya, autora "Whisky Bible". „Identity” uzyskała aż 91 punktów na 100 od czołowego amerykańskiego magazynu „The Whiskey Advocate”.

Jeśli będziecie w okolicy - polecamy odwiedziny destylarni - to 15 minut od Liège, niecała godzina drogi od Brukseli. Można poznać tutaj cały proces produkcji whisky, począwszy od pól, na których uprawia się jęczmień, aż po salę degustacyjną. Dla nas to kolejne doświadczenie, którym będziemy dzielić się z Wami podczas cyklicznych spotkań degustacyjnych w Folwarku - ZAPRASZAMY!

Historia Woodford Reserve Distillery rozpoczyna się z początkiem XIX wieku, jest to miejsce narodzin bourbona. Renoma tej destylarni jest oparta na dziedzictwie i wierności tradycyjnym recepturom i metodom.

Destylarnię w hrabstwie Woodford County (niedaleko Versailles) w stanie Kentucky, założył Elijah Pepper, który następnie przekazał ją synowi - powstała jej pierwsza nazwa Oscar Pepper Distillery. Główna konstrukcja, zbudowana w 1838 roku, jest jedną z najstarszych w Kentucky.

W 1995 roku Woodford Reserve Distillery została oficjalnie wpisana przez rząd USA na listę National Register of Historic Places. Pięć lat później – w 2000 roku – uznano ją za amerykański National Historic Landmark. To w niej szkocki imigrant, chemik i fizyk – Dr. James C. Crow opracował ok. roku 1838 technologię destylacji whiskey typu sour mash (z osadami z fermentacji zboża, wykorzystując kolumnę destylacyjną Coffey’a), który do dzisiaj wykorzystuje się w produkcji bourbona.
Metoda sour mash polega na dodawaniu do nowej partii zacieru do whisky, części starej, odfermentowanej z poprzedniej partii; zabieg ten wspiera rozwój świeżych drożdzy, tworząc im stabilne środowisko do fermentacji.

Po śmierci Oscara Peppera w 1867 r. gorzelnia została przepisana na jego syna, Jamesa E. Peppera. Rodzina Pepper sprzedała posiadłość Leopoldowi Labrotowi i Jamesowi Grahamowi w 1878 r., którzy byli jej właścicielami i zarządzali nią pod nazwą Labrot & Graham Distillery, dopóki nie została sprzedana firmie Brown-Forman Corporation w 1941 r.
Brown-Forman zarządzał nią do późnych lat 60., następnie sprzedał nieruchomość wraz z towarzyszącym jej areałem miejscowemu rolnikowi, by w 1993 odkupić wszystko i ponownie uruchomić

Marka Woodford Reserve została wprowadzona na rynek w 1996 roku. W 2004 roku destylarnia została przemianowana na Woodford Reserve Distillery.

Powstaje tutaj Woodford Reserve Bourbon, Woodford Reserve Straight Rye Whisky, Woodford Reserve Straight Malt Whisky i Woodford Reserve Wheat Whiskey. W 2012 roku zadebiutowała bardzo udana Woodford Reserve Double Oaked Bourbon, siedem lat leżakująca w mocno wypalonych beczkach i na dodatkowy rok kierowana do specjalnie przygotowanych, lekko wypalonych i jednocześnie mocno opieczonych beczek, co dodaje trunkowi głębszego, dymnego, aromatu. Powstają tutaj też limitowane edycje, w tym Woodford Reserve Master's Collection, Woodford Reserve Master's Collection Batch Proof oraz coroczna seria destylatów w związku ze sponsorowaniem wyścigów konnych Kentucky Derby.

Większość tutejszych whiskey to mieszanka (wg dawnych receptur 72% kukurydzy, 18% żyta i 10% słodu jęczmiennego) destylatów produkowanych w kolumnie destylacyjnej (destylarnia w mieście Shively) oraz miedzianych alembikach (główna siedziba Woodford Reserve niedaleko miasta Versailles). Ale np w Woodford Reserve Kentucky Straight Rye Whiskey zacier składa się w 53% z żyta (!), 33% kukurydzy i 14% słodu jęczmiennego - to amerykańska whiskey w stylu sprzed prohibicji! Fermentacja przebiega w otwartych cyprysowych kadziach, a trzykrotna destylacja odbywa się w miedzianych alembikach wykonanych w Szkocji - nie są one w USA codziennym widokiem.

Woodford Reserve słynie także ze tego, że jest beczkowany przy stosunkowo niskiej zawartości alkoholu. Whiskey leżakuje w kamiennych, klimatyzowanych (!) magazynach przez 6-7 lat. Takie sztuczne warunki klimatyczne są w Szkocji na przykład nie do pomyślenia; dębina i przechowywany w niej spirytus nie pozostają sobie obojętne częściej

"Beczka jest kluczowym składnikiem naszego procesu, przyczyniając się do smaku, złożoności i równowagi" - dlatego wytwarzają i wypalają je tutaj sami. Każda butelka jest numerowana, podany jest numer beczki i numer butelki. Ich mała destylarnia otwarta jest dla odwiedzających i rocznie przybywa tu ok. 140 tys. osób.

Na półkach Piwniczki Folwarku Stara Winiarnia pojawiły się bourbony z Woodford Reserve Distillery - zapraszamy serdecznie na cykliczne degustacje whisky i whiskey! Kalendarz imprez do podglądnięcia zawsze na stronie https://folwarkstarawiniarnia.pl/aktualne-imprezy

Jak wspomnieliśmy w poprzednim wpisie, pierwszym etapem na drodze naszej pielgrzymki po kultowej dla smakoszy whisky z charakterem wyspie Islay, była destylarnia Laphroaig. Samo nawiedzenie centrum dla odwiedzających tak żądnym nowych wrażeń sympatykom wody życia z Klubu Wina i whisky z Folwarku oczywiście nie wystarczyło - chcieliśmy więcej. Byliśmy pierwszą grupą, którą oprowadzano po destylarni po wymuszonym przez pandemię okresie przerwy!

Na Islay powstaje whisky z charakterem. Najbardziej terroirystyczne są tutaj destylaty z Lagavulin, Laphroig i Ardbeg; czuć w nich nie tylko zapach morza (jodu) i słonawy smak. Najbardziej charakterystyczna i wyczuwalna jest jednak nuta torfowa (dla laików coś pomiędzy wędzoną rybą, czasem lekko nieświeżą, a asfaltem i smołą). Nuta ta u każdego konesera wywołuje natomiast skojarzenia z Islay i poczucie obcowania z wyjątkowym trunkiem.

Skąd bierze się ten smak? Wiele zależy od jakości produktu wyjściowego – czyli jęczmienia, od jego słodyczy. Wiele od jakości wody i tego, przez jakie tereny (w co bogate) przepływa w drodze do gorzelni. Wpływ na finalny efekt ma też czas fermentacji, kształt alembików i ilość torfu w procesie suszenia słodu, gdy fenole przenikają wraz z dymem do ziaren. Samą torfowość w produkcie końcowym określa się w tzw. ppm (parts per million). Laphroaig słynie z bezkompromisowego torfowo-dymnego charakteru. Słód, wykorzystywany do jej wytwarzania dymiony jest do poziomu co najmniej 35 ppm. Wreszcie smak whisky zależy od tego, w jakich beczkach dojrzewały i „finiszowały” (ang. finish), czyli kończyły starzenie. Najczęściej leżakują w dębie, w którym trzymano wcześniej burbon. Niektóre na okres kilku lat przelewa się do beczek po sherry, porto, maderze lub innych alkoholach. Każdy z tych trunków pozostawia po sobie charakterystyczny aromat i smak, czasem także kolor, które to elementy przechodzą do dojrzewającej w beczce whisky. Widzimy, jakże wiele czynników wpływa na finalny efekt! Plus wiedza, inwencja i serce człowieka...

Jak powstaje whisky w destylarni Laphroaig?

I – Słodowanie jęczmienia

Dawno, dawno temu każda destylarnia słodowała jęczmień u siebie - na własny użytek. Kilkadziesiąt lat temu stwierdzono jednak, że to się już po prostu nie opłaca: destylarnie zaczęły kupować słód w wyspecjalizowanych, wielkich słodowniach. Laphroaig jest jedną z kilku szkockich destylarni whisky, w których prowadzona jest nadal tradycyjna, podłogowa produkcja słodu jęczmiennego.

Co prawda zaspokoić to może tylko około 20% potrzeb (reszta zamawiana jest w wielkiej sąsiedniej słodowni - Port Ellen, oraz na stałym lądzie, w słodowni w hrabstwie Fife w regionie Lowlands.

W Laphroaig ziarna jęczmienia zanurza się najpierw w wodzie na 2-3 dni; w wodzie, która według wielu jest najważniejsza - tutaj pochodzi z Kilbride Reservoir, uprzednio przepływając przez liczne wrzosowiska i torfowiska nabiera wyjątkowych właściwości.

Po odpowiednim nasączeniu woda jest spuszczana, a zielony słód jest transportowany na podłogi słodownicze (malting floors w Laphroaig mogą pomieścić siedem ton ziarna) i rozsypywany na około 6 dni. W ten sposób dajemy ziarnu do zrozumienia, że pora na wiosnę

Temperaturę staramy się utrzymać w granicach 15-16 stopni - otwierając lub zamykając okna pozwalamy naturze płynąć własnym rytmem - no, prawie. Ziarna zaczynają bowiem kiełkować; zawarta w nich skrobia zostaje przetworzona na cukier - powstaje słód, konieczny dla powstania alkoholu.

Aby cukru nie było jednak zbyt wiele, dość często musimy przerzucać ziarno, na przykład za pomocą zwykłej szufli Zapobiega to również splątaniu kiełków i zaparzeniu się mokrego ziarna.

W Laphroaig "namaczanie" i suszenie odbywa się w trzech etapach naprzemiennie – w 3. fazie słód jęczmienny jest tak ekstremalnie wysuszony, że przy kolejnym namoczeniu "pije wodę ile wlezie", co powoduje powstawanie dużej ilości skrobi.

II - Wędzenie na zimno

Gdy jęczmień wykiełkuje do pożądanego poziomu, przenosi się go do pieca, na specjalny stalowy ruszt, w którym są nacięte podłużne otwory. Piece torfowe Laphroaig zostały zbudowane w 1840 roku, co czyni je prawie tak starymi jak sama destylarnia.

Torf, który wyjątkowo pozyskiwany jest tutaj "niemaszynowo", krojony niemal ręcznie, jest  spalany w stosunkowo niskiej temperaturze, prawie „wędzomy na zimno”. Ziarno absorbuje charakterystyczne, wędzone, smoliste i medyczne aromaty - trwa to około 17 godzin.

Następnie jęczmień jest suszony za pomocą gorącego powietrza odzyskanego z destylatora i trafia do pojemników słodowych, aby "odpocząć" przez kolejne 3 tygodnie.

Pagody wieńczące suszarnię słodu nie są tu tylko elementem architektonicznym, swego rodzaju ozdobą budynku - stąd wydobywa się dym z procesu spalania i suszenia słodu.

III - Zacieranie słodu

Słód zostaje oczyszczony m. in. drobnych kamieni i grubo zmielony, ześrutowany, następnie jest zalewany gorącą wodą w kadzi zaciernej - aby rozpuścić zawarte w nim cukry. Odbywa się to zwykle trzykrotnie, temperatura wody jest za każdym razem nieco wyższa, począwszy od 67 stopni. W ostatniej fazie woda, zawierająca już niewielkie ilości cukrów, zostaje użyta jako pierwsza woda zacierania następnej partii ześrutowanego słodu. Po oddzieleniu elementów stałych i płynnych otrzymujemy brzeczkę – słodki, wodny roztwór cukrów, oraz wysłodki jęczmienne, które w osobnym procesie przerabiane są na karmę dla zwierząt. Brzeczka zostaje zebrana w przeznaczonych do tego celu zbiornikach, po czym trafia do kadzi fermentacyjnych.

IV – Fermentacja

Proces przekształcania cukru w ​​alkohol odbywa się w naszych washbackach ze stali nierdzewnej. Drożdże gorzelnicze po dodaniu do brzeczki wytwarzają enzymy, dzięki którym cukry zostają przetworzone na alkohol. Powstaje również sporo dwutlenku węgla i estrów mających później wpływ na profil aromatyczno-smakowy whisky. Fermentacja w Laphroaig trwa minimum 55 godzin, po jej zakończeniu brzeczka ma zawartość alkoholu na poziomie 8,5%, czyli powstaje (niedobre) mocne piwo.

V – Destylacja

Teraz już tylko pozostaje doprowadzić do podniesienia zawartości alkoholu w otrzymanym roztworze. Zasada destylacji jest bardzo prosta: podgrzewamy roztwór alkoholu, który mając niższą temperaturę parowania od wody zaczyna parować jako pierwszy. Wystarczy więc "zgarnąć" opary i je skroplić - otrzymamy roztwór mocniejszy, o wyższej zawartości alkoholu. Proces ten odbywa się w alembikach – miedzianych naczyniach o szerokiej i pojemnej części zasadniczej i zwężającej się ku górze szyjce, zakończonej ramieniem odprowadzającym. Kształt, wielkość, w tym wysokość szyjki, a także stopień zakrzywienia ramienia, mają ogromny wpływ na procesy zachodzące wewnątrz alembiku, a tym samym na jakość otrzymanego destylatu. W Laphroaig jest ich siedem

Destylacja whisky słodowej odbywa się w dwóch etapach. Efektem pierwszej destylacji, w alembikach zwanych wash still, jest roztwór alkoholu o mocy 22%. Roztwór ten trafia do drugiego alembiku, gdzie poddawany jest podobnemu procesowi. Produkt drugiej destylacji dzielony jest na trzy części, zwane frakcjami. Najpierw z alembiku płyną przedgony, pierwsza frakcja zawierająca m.in. alkohol metylowy i szereg innych nieprzyjemnych, szkodliwych związków. Ta frakcja zostaje oddzielona od drugiej, zasadniczej frakcji, zawierającej wszystko to, co chcielibyśmy zobaczyć w whisky – głównie alkohol etylowy, estry i inne związki. Odcięcie pierwsze następuje po 45 minutach. Ale z upływem czasu w trakcie drugiej destylacji zawartość alkoholu spada poniżej 60% i pojawia się tzw. trzecia frakcja, związki znów niepożądane, szkodliwe - pogony. Konieczne jest kolejne cięcie. Cała sztuka destylacji mieści się pomiędzy tymi fazami.

VI – Napełnianie beczek

Otrzymany w wyniku destylacji alkohol przed nalaniem do beczek jest rozcieńczany do poziomu 63,5%. Musi teraz odleżeć przynajmniej trzy lata w dębowych beczkach, by zgodnie z prawem mógł być nazwany whisky.

W Szkocji powszechnie stosuje się beczki wcześniej wykorzystywane do leżakowania innych trunków.

VII – Dojrzewanie

Prawie cała whisky z Laphroaig jest całkowicie lub częściowo dojrzewająca w beczkach po bourbonie, pochodzących z destylarni Maker's Mark w stanie Kentucky. Wykonane są z amerykańskiego białego dębu, który nadaje spirytusowi karmelowej słodyczy, a także wzbogaca w nuty wanilii, lekkich przypraw, a czasami nawet tytoniu i skóry. Pierwsza beczka po prawej na zdjęciu poniżej należy do Jego Wysokości Księcia Walii

Nadal używane są też tutaj beczki po sherry, często do podwójnej lub potrójnej dojrzałej whisky, która spędziła już czas w beczkach po Bourbonie. Wykonane z europejskiego dębu beczki po sherry sprawiają, że whisky jest nieco bardziej sucha i bardziej pikantna w smaku i pełna nut pomarańczy, suszonych czarnych owoców, cynamonu i goździków.

Polecamy Państwa uwadze kolejny wpis dokumentujący kwietniową wizytę w destylarni Laphroaig - poświęcony będzie... degustowaniu

Zapraszamy również na cykliczne spotkania z winem i whisky w Folwarku Stara Winiarnia - z pewnością wykorzystamy nabytą podczas eskapady wiedzę i doświadczenie!

The Glenlivet 12 YO Double Oak Single Malt Scotch Whisky

The Glenlivet 12 YO to nie tylko jeden z najpopularniejszych single maltów na świecie, ale również jeden z najdłużej produkowanych, jego premiera miała miejsce w 1933 roku, tuż po uchyleniu prohibicji w Stanach. To single malt, który definiuje region Speyside: delikatna, gładka, owocowa, złożona, wyrafinowana, zabawna, klasyczna… rozkosz w płynie.

Na półki naszej Piwniczki trafiła edycja Double Oak, najnowsze wcielenie Glenlivet 12 YO (2019), whisky zestawianej z destylatów starzonych w beczkach po bourbonie i po sherry. Bogata w minerały woda pochodząca ze źródła Josie's Well pomaga w kształtowaniu smaków podczas zacierania i fermentacji, podczas gdy specyficzna wysokość i szerokość miedzianych alembików dodaje delikatnego, ale złożonego charakteru. "Miej zawsze butelkę The Glenlivet - na każdą okazję!"

Aromat: łagodny, floralno-owocowy, kwitnąca letnia łąka, jabłka, brzoskwinie, czerwone jagody, wanilia i dąb.
Smak: przyjemnie zbalansowany, owocowy, jabłka, ananasy, agrest, krem waniliowy, ślady cynamonu i orzechów włoskich i delikatne tony dębowe.
Finisz: dość długi, rozgrzewający, owoce z babci sadu, migdały i nieco dębu.

Folwark Stara Winiarnia serdecznie zaprasza na cykliczne degustacje wina i whisky! Więcej: https://folwarkstarawiniarnia.pl/aktualne-imprezy

Royal Lochnagar Highland Single Malt Scotch Whisky Aged 12 Years

Royal Lochnagar, najmniejsza gorzelnia w portfelu Diageo, wyposażona jest w jedną parę małych alembików; produkuje rocznie niespełna pół miliona litrów destylatu. W przeszłości Royal Lochnagar był składnikiem blenda VAT 69, obecnie ma swój udział w formułach Johnnie Walker Blue Label i Windsor. Jako single malt oferowany jest od dawna w wersji 12-letniej, zestawianej głównie z destylatów starzonych w po raz trzeci napełnionych beczkach z europejskiego i amerykańskiego dębu. W 2008 roku Royal Lochnagar 12 years old włączony został do rozszerzonej serii Classic Malts.

Aromat: delikatny, słodowy z nutami toffi i brązowego cukru, ślady siana i dębowych wiórów, przytłumiona woń owoców i siemienia lnianego.
Smak: łagodny i przyjemnie zbalansowany, płatki śniadaniowe, karmel, ślad lukrecji, lekkie nuty owocowe, szczypta korzennych przypraw i nieco dębu.
Finisz: średnio długi, wytrawny, z nutami korzennych przypraw i dębu.

Folwark Stara Winiarnia serdecznie zaprasza na cykliczne degustacje wina i whisky! Więcej: https://folwarkstarawiniarnia.pl/aktualne-imprezy

Glenkinchie 12 YO Single Malt Scotch Whisky w Piwniczce Folwarku

Glenkinchie 12 YO jest typowym reprezentantem regionu Lowland, który charakteryzuje się delikatnie słodkimi whisky o owocowych nutach, bez elementów torfowych. Jest zabutelkowany w mocy 43% ABV. Krystaliczna woda niezbędna podczas wielu procesów produkcji czerpana jest ze źródeł we Wzgórzach Lammermuir. Destylarnia ma żeliwną kadź, która jest nadal używana do kondensacji świeżo destylowanego spirytusu. W przeciwieństwie do 'zwykłych' kadzi, które mają okrągły kształt, ta w Glenkinchie jest wysoka na dwa piętra i ma prostokątny spiralny kształt. Wpływa to na delikatność i owocowość słodu. Glenkinchie 12 YO może poszczycić się wieloma nagrodami: między innymi złotem w konkursie The Scotch Whisky Masters w roku 2013 i 2014.

Aromat: słodowy i floralny, świeżo skoszona trawa, poszycie leśne, płatki śniadaniowe, wanilia, toffi, zielone jabłka, ślady skórki cytrynowej i dębu.
Smak: owocowo-floralny, jabłka, gruszki, dżem z gorzkich pomarańczy, wanilia, nuta anyżku i imbiru, delikatne tony trawiaste i dębowe.
Finisz: średnio długi, wytrawny, trawiasto-dębowy ze śladami skórki cytrynowej.

Folwark Stara Winiarnia serdecznie zaprasza na cykliczne degustacje wina i whisky! Więcej: https://folwarkstarawiniarnia.pl/aktualne-imprezy

BenRiach Heart of Speyside Single Malt Scotch Whisky

Nazwa Heart of Speyside jednoznacznie określa pochodzenie whisky – z serca regionu Speyside.
Ten młody sinle malt (etykieta nie podaje wieku) jest znakomitym wstępem do przebogatej oferty BenRiach Distillery. W 2011 roku jurorzy International Wine & Spirit Competition w 2011 roku, przyznali mu srebrny medal w kategorii „najlepszy single malt z okręgu Speyside butelkowany bez określenia wieku”.

Aromat: świeży, słodowy, schnące na słońcu siano, miód, świeże pieczywo, wanilia i młoda dębina.
Smak: łagodny, zbożowe płatki śniadaniowe, wanilia, miód, pieczone jabłka, skórka cytrynowa, ślad dębu.
Finisz: niezbyt długi, pikantny, dębowy.

Folwark Stara Winiarnia serdecznie zaprasza na cykliczne degustacje wina i whisky! Więcej: https://folwarkstarawiniarnia.pl/aktualne-imprezy