Balblair – destylarnia whisky, znajdująca się na obrzeżach miasta Edderton, w granicach byłego hrabstwa Ross-Shire (obecnie wchłonięte przez Highland) w Szkocji. Sąsiadka destylarni Glenmorangie. W języku gaelickim nazwa oznacza „pole bitwy” lub „miasteczko na równinie” - tłumaczenia odnoszą się zarówno w historii tego miejsca, jak i ukształtowania terenu wokół zakładu. Około tysiąc lat temu ta część Szkocji uległa najazdowi Wikingów: pamiętna bitwa rozegrała się nad Zatoką Dornoch Firth, na równinie o nazwie Eadar Dun ("pomiędzy fortami", wzgórzami, ze źródłami krystalicznie czystej wody. Stąd pochodzi nazwa Edderton). Źródło o nazwie Ault Dearg przepływa przez prawie pięć kilometrów rozległych torfowisk zwanych „Parish of the Peats” (czyli torfowa parafia), co nadaje trunkowi Balblair mocno korzenno-owocowy charakter, wzbogacony smakiem i zapachem morskiej soli.

Tereny hrabstwa Ross-Shire były znane ze swojej gorzelnianej działalności już na początku XVIII wieku, były też rajem dla nielegalnych "bimbrowników i przemytników. Jednak za oficjalną datę założenia Balblair przyjmuje się rok 1790 - pierwsze budynki powstały na farmie Rosses of Balnagowan. należącej do rodziny Rossów (tych samych, którzy jeszcze przez kilkanaście lat władali ziemiami Morangie, gdzie powstała sąsiednia dla Balblair Glenmorangie). Potomkowie Johna Rossa prowadzili destylarnię Balblair niemal do końca XIX wieku. W 1862 roku Highland Railway Company buduje linię z Inverness do Ardgay, co znacznie zwiększa możliwości transportu - zarówno jęczmienia i węgla na potrzeby destylarni, jak i gotowej whisky na rynek brytyjski i rynki zagraniczne. W latach osiemdziesiątych XIX wieku destylarnia produkowała 50 tysięcy galonów (ponad 227 hektolitrów) whisky rocznie. W 1894 roku James Ross rezygnuje z dzierżawy Balblair na rzecz Aleksandra Cowana, handlarza winem z Inverness. Ten rok później na podstawie projektu Charles C Doiga przebudowuje i modernizuje destylarnię, której układ budynków pozostaje w zasadzie niezmieniony do dziś.

Zwiększające się obciążenia podatkowe pogrążyły Cowana, którego posiadłości zlicytowano w 1911 roku - zakład zamknięto w 1915 roku. Ostatnie zapasy whisky opuściły magazyny w 1932 roku. W czasie II wojny światowej tereny destylarni zostały zarekwirowane przez wojsko.W roku 1948 destylarnia trafiła za 48 tys. funtów w ręce prawnika z Banff, Roberta Jamesa "Bertie" Cumminga. To właśnie jemu zawdzięczamy zachowanie destylarni w stanie produkcyjnym do chwili obecnej, powiększył on również i zmodernizował destylarnię, dokładając w 1949 roku trzeci alembik. I tak w 1964 roku wydajność zakładu była już czterokrotnie większa niż za czasów Aleksandra Cowana. Rok później wymieniono dwa z trzech alembików na większe; Wash Still ma pojemność ponad 19 tys. litrów, a pojemność Spirit Still wynosi ponad 11tys. litrów. Trzeci, stary alembik, ze swą pojemnością 8142 litry pozostaje... rezerwą. Słodowania jęczmienia na terenie destylarni Balblair zaprzestano w 1975 roku. Sześć lat później wybudowano nowe zbiorniki na jęczmień (Malt Bins), o pojemności 30 ton każdy. Zbiorniki te były niezbędne do zachowania ciągłości produkcji, szczególnie w okresach zimowych, gdy duże opady śniegu niemalże odcinały gorzelnie od świata (stacja kolejowa Edderton została z niewiadomych względów zamknięta w 1960 roku). Starą, żeliwną kadź fermentacyjną w 1998 roku zastąpiono nową ze stali nierdzewnej. Od 1964 roku w zakładzie funkcjonowało 6 kadzi zaciernych, które w 2002 roku zastąpiono nowymi, wykonanymi z sosny oregońskiej, o pojemności 21.500 litrów każda.
W 1970 roku Cumming sprzedał destylarnię Balblair spółce Hiram Walker & Sons Ltd. (notabene właściciela blenda marki Ballantine), która weszła w 1988 r. w skład Allied Distillers. W roku 1996 destylarnia Balblair zostaje zakupiona przez Inver House Distillers, która tym samym miała w posiadaniu pięć destylarni: Balblair i Old Pulteney w regionie Highlands oraz Balmenach, Knockdhu i Speyburn w regionie Speyside. Balblair należała do jednej z niewielu firm gorzelniczych będących w dalszym ciągu całkowicie w szkockich rękach (!). Lecz w 2001 roku Inver House Ltd. stał się własnością firmy „Pacific Spirits”, która jest częścią „Great Oriole Group”. Grupa ta jest z kolei kontrolowana przez biznesmena Charoen Sirivadhanabhakdi z Tajlandii... Aj!

Obecnie około 12% swojej produkcji zakład przeznacza na produkcję whisky typu Single Malt. 95% beczek wykorzystywanych do leżakowania whisky to beczki po burbonie, pozyskiwane w całości z Jim Beam Distillery i Maker’s Mark Distillery. Pierwotnie destylarnia produkowała głównie na potrzeby innych producentów whisky mieszanej – Whyte and Mackay, Ballantine’s oraz Bell's. Obecnie firma wydaje również własną gamę produktów – m.in. serię Vintages: Vintage 1979, 1989 i 1997 (wydane w 2007), Vintage 1975 i 1965 (wydane w 2008), Vintage 1991 i 1990 (wydane w 2009), Vintage 1978 i 2000 (wydane w 2010). Najmłodszym trunkiem była wersja bez określenia wieku Elements, której nazwa miała podkreślić jeden ze składników whisky – czyste powietrze; w butelkach zastaniemy 5-letnią whisky. Obecnie na rynku dostępna jest seria The Balblair Collection z whisky single malt 12, 15, 18 i 25 YO oraz The Travel Collection (12, 15, 17 i 25 YO). Można, ale trudniej i za większe pieniądze nabyć wersje 10-, 16-, 24-, 26- letnie, czy też ekskluzywną 38-letnią, która na rynku pojawiła się w 2004 r. Wersja 33-letnia została uznana w 2003 r. przez „Whisky Magazine” za najlepszą whisky ze „stałego lądu”.

Balblair 12 Year Old uosabia delikatność i charyzmę regionu Highlands. Elegancki i przystępny, z doskonałą równowagą owoców, przypraw i słodyczy.

Kolor: polerowane złoto.

Aromat: elegancka, jasna skórka cytryny przekładana kremową wanilią i chrupiącymi zielonymi jabłkami.

Podniebienie: mielone przyprawy i suszone plasterki pomarańczy otulone intensywną słodyczą miodu.

Finisz: kremowo-skórzasty z nutami słodkiej wanilii.

Balblair 15 Year Old - tropikalna i dojrzała, z teksturą roztopionej czekolady i jednym z najlepszych finiszów, jakie może przynieść single malt, ta oszałamiająca whisky budzi cichy podziw. Okrągła i aksamitna, świeża, z bijącym mocno sercem.

Kolor: jasny bursztyn.

Aromat: miód i korzenny piernik, następnie suszone śliwki i świeża skórka cytryny.

Podniebienie: aksamitna konsystencja pełna ciemnej czekolady, owoców tropikalnych i przypraw.

Finisz: długi i łagodny, z nutami kremowej wanilii i cytrusów.

Balblair 18 Year Old - nocna ekspresja, bogata i jesienna, rozwinięta i wzmożona, pozostaje doskonale wyważoną i ściśle związaną z jasnym i owocowym charakterem destylarni.

Kolor: olejowany cedr.

Aromat: obfite toffi i pieczone gruszki błyszczą jasno na eleganckim tle skóry.

Podniebienie: mistrzowska równowaga soczystych moreli, sezonowanego dębu i kremu waniliowego.

Finisz: długi i rozgrzewający z akordami świeżych przypraw i rodzynek .

Balblair 25 Year Old - przez ponad ćwierć wieku ten rzadki single malt rozwijał się i łagodniał, stając się skoncentrowany, mocny, przepełniony nocną intensywnością czekoladowych pralin i przypraw..

Kolor: rozgrzana miedź.

Aromat: rozkoszne, nieco przejrzałe morele i ciemna lukrecja na tle dębu, z odrobiną wosku.

Podniebienie: pełne ciało z tłustymi cytrusami, czekoladowymi pralinkami i delikatną nutą świeżych liści tytoniu.

Finisz: rozgrzewający z gładką czekoladą i krwistymi pomarańczami .

Za jedyne 10,8 tys. zł (uwaga, potaniał !) można obecnie nabyć w polskich sklepach z whisky single malt z innej epoki (z czasów, kiedy wszystkie surowce do produkcji pozyskiwano na miejscu) - Balblair 1969 Vintage. Debiutowała w 2012 roku za oceanem, wkrótce pojawiła się w innych częściach świata, jednak podaż edycji wyniosła jedyne 999 butelek. Przez 43 lata spędzone w beczce „aniołowie" zredukowali zawartość alkoholu w tej whisky do 41,4%.

Ciekawostka: możemy na rynku spotkać projekty opakowań whisky Balblair zainspirowane kształtem monumentalnego, 3-metrowego megalitu, nazwanego „Clach Biorach” (ang. „Sharp Stone”- ostry kamień). W symbolice plemienia Piktów, założycieli osady Eadar Dun, oznaczał on długowieczność - pijąc ją przeciwstawiamy się więc nieubłaganemu przemijaniu czasu Również ozdobna litera „B”, która pojawia się na pudełkach i butelkach, zainspirowana została symboliką Piktów.

Destylarnia zaprasza do odwiedzin, jest sklepik, można też samodzielnie napełnić, zakorkować, uszczelnić i oznaczyć swoją butelkę z samodzielnie wybranej beczki! Po podpisaniu cyrografu w pewnej księdze mamy swój własny kawałek True Highland Spirit. 

Folwark Stara Winiarnia proponuje Państwu zapoznanie się z niepowtarzalnym aromatem i smakiem wina i whisky przy okazji organizowanych cyklicznie degustacji tematycznych. Działający prężnie Klub Wina zaprasza do zapoznania się z harmonogramem imprez na naszej stronie www: https://folwarkstarawiniarnia.pl/aktualne-imprezy

Nasza oferta obejmuje m.in.:
- Degustacje sommelierskie w Starej Winiarni
- Degustacje Romantyczne - dla Zakochanych
- Degustacje połączone z uroczystą kolacją
- Degustacje win i whisky oferowanych na wesela, konferencje i inne uroczystości
- Szkolenia winiarskie w ramach wizyt zawodoznawczych

Szczególnie polecamy kameralne degustacje w wąskim, kilkuosobowym gronie. ZAPRASZAMY!

Destylarnia Glenmorangie, położona w północnym regionie Highlands, jest jedną z najbardziej niezwykłych gorzelni w Szkocji. Słynie z finiszowej maturacji whisky, tj. przelewania destylatu do innych beczek na okres od kilku miesięcy do kilku lat, co skutkuje wzbogaceniem go kolejnym elementem aromatyczno-smakowym. Jako jedyna na świecie używa beczek wykonanych z tzw. wolno rosnących dębów (używanych tylko dwukrotnie do maturacji destylatów). Do destylacji używana jest tutaj twarda woda, z wysoką zawartością zawartych w niej minerałów.

Pierwszą wzmiankę o whisky w należącej do kościoła St. Duthac's Church w Tain posiadłości Morangie można odnaleźć w roku... 1494. Kroniki podają, że zapotrzebowanie na aquavitae w okolicach Tain było tak duże już w XVII wieku, że lokalni wytwórcy nie mogli mu sprostać.
Wszystko to na długo przed zalegalizowaniem produkcji szkockiej whisky w roku 1823 - wtedy oficjalnie zarejestrowane były tylko trzy destylarnie w okolicach Tain, nie było wśród nich wytwórni z Morangie

Od roku 1738 na terenie posiadłości działał browar zaopatrywany w wodę z pobliskiego strumienia. Na początku XIX wieku, posiadłość Morangie zostaje podzielona i wydzierżawiona. Jednym z dzierżawców farmy około 1840 roku zostaje William Matheson, jeden ze współwłaścicieli destylarni Balblair w Edderton. Licencję na destylację whisky otrzymuje w roku 1843 i właśnie ta data jest uznawana jako rok założenia destylarni Glenmorangie. Produkcja whisky rozpoczyna się jednak dopiero w listopadzie 1849 roku.

William Matheson zakupił w destylarni ginu Johna Taylora w Londynie nieco przestarzałe, ale najwyższe w Szkocji alembiki; miały niczym żyrafy - aż 5 metrów i 14 centymetrów wysokości, chociaż uważano powszechnie, że dobrą whisky da się destylować w o połowę niższych. Jednak gdy najlotniejszy, najbardziej wyrafinowany opar z samego szczytu alembików, po latach dojrzewania w dębowych beczkach ujrzał światło dzienne, sens idei Mathesona stał się jasny. Efektem okazała się najbardziej wyrafinowana i złożona whisky, jaką znał świat. Szkocja pokochała whisky Glenmorangie.

William umarł w 1862 roku i przez kolejne lata destylarnią zarządzała jego żona wraz z dziećmi. W 1887 roku Glenmorangie przeszła w ręce braci Cameron i ich spółki Glenmorangie Distillery Co. Zwiększono wówczas zdecydowanie moce produkcyjne i wprowadzono ogrzewanie parowe. Odtworzone, nowe, bliźniacze kopie alembików, które wyciągały przez dach swe „żyrafie szyje” do skraplaczy, które zamontowano na zewnątrz i które zastąpiły stary system skraplania oparty na wężownicach.W tym czasie zatrudnienie w Glenmorangie ustaliło się na poziomie 12-16 osób, w tym 7 pracowników, którzy zatrudnieni byli również w lecie, podczas tzw. silent season, kiedy destylarnia nie wytwarza whisky.Co ciekawe, stali pracownicy Glenmorangie oprócz wypłaty otrzymywali również wiele dodatkowych świadczeń, jak na przykład darmowe mieszkanie z niewielkim ogródkiem na terenie zakładu, zaopatrzenie w ziemniaki z pól należących do destylarni, węgiel oraz darmową energię po uruchomieniu własnego generatora prądu... 16 pracowników zatrudnionych w bezpośredniej produkcji... jest także obecnie. Zajmują oni również poczesne miejsce w materiałach promocyjnych destylarni, gdyż na etykietkach whisky Glenmorangie widnieje napis „Handcrafted by the Sixteen Men of Tain”.
Glenmorangie wkrótce stała się jedną z pierwszych gorzelni sprzedających swoją whisky poza lokalnym brytyjskim rynkiem. Już pod koniec XIX wieku rozpoczęła eksport swej single malt whisky na cały świat – głównie na obszar kolonii Imperium Brytyjskiego, ale także do renomowanych hoteli i firm w Europie i Stanach Zjednoczonych. Jednym z prestiżowych klientów był hotel Savoy w Londynie! Ponoć whisky Glenmorangie z 1880 roku, odnaleziono też we Włoszech, w piwnicach Watykanu. Czas I i II wojny światowej przedzielony okresem prohibicji można by właściwie przemilczeć, był on - jak dla większości destylarni - okresem straconym. Glenmorangie odżyło w roku 1948, kiedy to odtworzono braki w zatrudnieniu i produkcja ruszyła pełną parą.

Na początku lat 60-tych XX wieku podjęto decyzję o stopniowym odejściu w procesie leżakowania whisky od tradycyjnych beczek po sherry na rzecz beczek po bourbonie. Dziś wiele odmian Glenmorangie spędza co najmniej 10 lat w tych beczkach z selekcjonowanego dębu z amerykańskich Gór Ozark (Missouri). Beczki napełniane są whisky najwyżej dwukrotnie, by drewno przekazało jej najbardziej złożone i intensywne aromaty. Glennmorangie było też pionierem powtórnej maturacji whisky w beczkach po ekskluzywnych Sherry, Porto i winach Sauterness – dla wzbogacenia o dodatkowe nuty zapachowe i smakowe. Efektem są 12-letnie odmiany Glenmorangie Lasanta, Quinta Ruban i Nectar D’Or.
Najbardziej popularna wersja Glenmorangie – w wersji 10-letniej – to trunek niezwykle wyważony, o subtelnie przydymionym kwiatowym zapachu i świeżym, aromatycznym smaku, w którym wyczuwa się elementy wanilii i cytrusów. Nadmorskie położenie miejscowości Tain zdradzają słone akcenty obecne szczególnie w posmaku Glenmorangie.

Glenmorangie Single malt Sherry Wood Finish jest pełna, wręcz kremowa z akcentami sherry a nawet orzechów. W smaku Glenmorangie Madeira Wood Finish znajdziemy mniej słodyczy, jest ona bardziej wytrawna na finiszu, z efektem pikantności na języku w pierwszej fazie smakowania. Glenmorangie Port Wood Finish to whisky o aromacie gorzkiej czekolady z nutami miętowymi. W smaku charakteryzuje się łagodnością i równowagą pomiędzy elementami słodyczy i wytrawności. Ultra luksusowa Glenmorangie Signet, czyli whisky wydestylowana z prażonego czekoladowego jęczmienia z Cadboll, który nadaje jej jedwabistą głębię i kolor ciemnego bursztynu. Starzona do 30 lat dojrzewa w trzech rodzajach beczek. W bogactwie jej smaków odnajdziemy tort czekoladowy, miętową herbatę, pudding śliwkowy, mokkę, kandyzowaną skórkę pomarańczową i pieczone brzoskwinie. Nazwa Signet pochodzi od wyrytego w 8 wieku przez Piktów wzoru z mistycznego Kamienia z Cadboll, odkrytego niedaleko destylarni Glenmorangie.

Do dziś wszystkie 12 "żyrafich" alembików w Glenmorangie to wierne kopie oryginalnych miedzianych alembików Williama Mathesona – i do dziś są najwyższe w Szkocji. W odmianach Glenmorangie zidentyfikowano aż 144 smaków i aromatów. W swojej „Biblii whisky” ekspert Jim Murray dał klasycznej Glenmorangie Original ocenę 94/100 i napisał: „Złożoność o najwyższym stopniu złożoności”. Harmonijne, bogate, gładkie i pełne finezji, The Glen of Tranquillity czyli „Dolina Spokoju" - od lat najbardziej lubiana whisky single malt w Szkocji, regularnie nagradzana na światowych konkursach.

Folwark Stara Winiarnia proponuje Państwu zapoznanie się z niepowtarzalnym aromatem i smakiem wina i whisky przy okazji organizowanych cyklicznie degustacji tematycznych. Działający prężnie Klub Wina zaprasza do zapoznania się z harmonogramem imprez na naszej stronie: folwarkstarawiniarnia.pl/aktualne-imprezy.

Podróżując ze Speyside na południe w kierunku Edynburga, w połowie drogi między Dalwhinnie a Perth, w pobliżu miejscowości Pitlochry, trafiamy do urokliwej, malowniczo położonej destylarni Edradour [ed-ra-dau-er]. Niewielkie, bielone budynki gospodarcze ozdobione czerwonymi wrotami, dookoła nieco zieleni okolonej przez białe, niskie płoty. Wszystko przedzielone górskim strumieniem. Maleństwo wprost z epoki Wiktoriańskiej. Tablica przed wjazdem głosi, że przed nami najmniejsza destylarnia w Szkocji!

Zanim whisky stała się szanowanym i cenionym na całym świecie synonimem Szkocji, "wodę życia" pędzono no na potęgę pokątnie i nielegalnie. W końcu ktoś mądry poszedł po rozum do głowy i w 1823 r. w stosownej uchwale poprzez obniżkę obciążeń fiskalnych zachęcił drobnych producentów do masowego wychodzenia z szarej strefy i zagospodarowania potężnej nadprodukcji jęczmienia.
Taka "lokalna grupa producencka" złożona z tutejszych rolników powstała ponoć w 1837 roku. Jednak destylarnia szczyci się datą 1825 - wtedy to jeden z przyszłych spółdzielców, Duncan Forbes, założył w pobliżu własny, legalny interes, który wniósł we wspomnianym 1837 roku do nowo powstałego Edradour. Gdyby jednak udokumentować dorobek pra-pra-pra dziadków spółdzielców, okazałoby się, że whisky tutaj produkowano już w piętnastym wieku...

To, że destylarnia przetrwała w niemal niezmienionym stanie od chwili założenia, do dzisiaj, zawdzięczamy niejakiemu Williamowi Whiteleyowi, który kupił ją w roku 1933, a produkowany w Edradour destylat wykorzystywał do produkcji słynnych na cały świat blendów. On właśnie był twórcą takich mieszanek, jak House of Lords oraz King's Ransom (jednej z najdroższych whisky typu blended na świecie), których Edradour był głównym składnikiem. Sprzedaż tych blendów w USA w czasie prohibicji była ponoć wspierana przez tuzy nowojorskiej i sycylijskiej mafii z Frankiem Costello i Lucky Luciano na czele...

W 1982 roku destylarnia została sprzedana firmie Campbell Distillers, która należała do Pernod Ricard. Edradour była wtedy wykorzystywana głównie do blendów, po raz pierwszy została zabutelkowana jako single malt w 1986 roku. Niestety nie do końca produkcja whisky w tym czasie była powtarzalna i marka nieco podupadła. W 2002 roku została kupiona przez Andrew Symington’s Signatory Vintage Ltd. Wówczas zaproszono do współpracy do współpracy Iana Hendersona, który wcześniej był managerem destylarni Laphroaig. Poszerzono podstawową ofertę destylarni, wprowadzono do sprzedaży nowe edycje. Pojawiła się whisky w wersjach single cask oraz niespotykana u żadnego innego producenta różnorodność wood finishes. W 2006 roku zaoferowano leżakowaną w beczkach po bourbonie, torfową wersję whisky - Ballechin. Z racji braku odpowiednio starych whisky o charakterze torfowym nie miała ona wtedy deklaracji wieku, dopiero w 2014 zadebiutowała torfowa Ballechin 10YO.

Dzisiaj destylarnia Edradour całą swoją produkcję - jedyne kilkanaście beczek tygodniowo - rozlewa jako single malt. Wzorem wielu innych destylarni, już jakiś czas temu zaniechano tutaj procesu słodowania jęczmienia na miejscu. Większość whisky jest filtrowana na zimno w procesie, w którym usuwane są odbarwienia, co daje alkoholowi czystszą barwę. W Edradour znajdują się małe, niskie i pękate alembiki - ponoć najmniejsze w całej Szkocji! Mówią tutaj, że gdyby nie kwestionowanie ich wielkości (uchodziłyby za przenośne!) przez urzędy skarbowe - byłyby jeszcze mniejsze...
Po długiej destylacji alembiki opuszcza destylat w mocy około 70%, który przed rozlaniem do beczek redukowany jest do mocy 63,5%. Cały wyprodukowany destylat trafia do starannie wybranych beczek po hiszpańskim sherry typu oloroso. W tych beczkach poleży co najmniej 10 długich lat.

Znajdujące się w jednym budynku urządzenia produkcyjne sprawiają wrażenie, jakby czas stanął tutaj w miejscu – żeliwna kadź zacierna z 1910 roku, dwie sosnowe kadzie fermentacyjne, dwa mikro alembiki, chłodnica Mortona z 1934 roku (najstarsza w Szkocji), redukująca temperaturę z 70 do akceptowalnych przez drożdże 20 stopni...

Small is beautiful, after all. W końcu małe jest piękne.

Edradour to trunek godny polecenia szczególnie wszystkim, którzy niekoniecznie zachwycają się morsko - jodowymi akcentami innych gatunków produkowanych na wyspach, czy też nad brzegiem morza. Trunek niezwykle zharmonizowany, łagodny, lekko wytrawny o dających się łatwo wyczuć akcentach słodowo - owocowych. Wprost wymarzony dla początkujących.

Najczęściej spotykaną wersją whisky Edradour jest 10-letnia single malt.

Caledonia 12 YO to wersja wydana wraz z popularnym szkockim muzykiem Dougiem MacLeanem, autorem znanej piosenki  Caledonia. Tytułowa Kaledonia to historyczna kraina na północy Brytanii, która pokrywa się z terenami dzisiejszej Skocji - zasłynęła z tego, że oparła się zarówno najazdom Celtów jak i Rzymian.

Poniżej obecnie produkowane single malty z Edradour.

Folwark Stara Winiarnia proponuje Państwu zapoznanie się z niepowtarzalnym aromatem i smakiem wina i whisky przy okazji organizowanych cyklicznie degustacji tematycznych. Działający prężnie Klub Wina zaprasza do zapoznania się z harmonogramem imprez na naszej stronie: folwarkstarawiniarnia.pl/aktualne-imprezy.

The_Macallan_brand_line_Arkadiy_P CC 4.0 BY-SA creativecommons.org

Wśród nowych butelek "wody życia", które zagościły w Folwarku i które niebawem poddamy ocenie podczas cyklicznych degustacji whisky, znalazły się whisky z Japonii, z wyspy Islay,  oraz z regionów Highlands i Speyside.

Folwark Stara Winiarnia proponuje Państwu zapoznanie się z niepowtarzalnym aromatem i smakiem wina i whisky przy okazji organizowanych cyklicznie degustacji tematycznych. Działający prężnie Klub Wina zaprasza do zapoznania się z harmonogramem imprez na naszej stronie www: https://folwarkstarawiniarnia.pl/aktualne-imprezy

Nasza oferta obejmuje m.in.:
- Degustacje sommelierskie w Starej Winiarni
- Degustacje Romantyczne - dla Zakochanych
- Degustacje połączone z uroczystą kolacją
- Degustacje win i whisky oferowanych na wesela, konferencje i inne uroczystości
- Szkolenia winiarskie w ramach wizyt zawodoznawczych

Szczególnie polecamy kameralne degustacje w wąskim, kilkuosobowym gronie. ZAPRASZAMY!

Highlands (ang. Scottish Highlands, gael. A' Ghàidhealtachd, scots the Hielands) – największy geograficznie, górzysty region północnej Szkocji, obejmujący Góry Kaledońskie i Grampiany; de facto cały obszar Szkocji powyżej Edynburga i Glasgow. Urozmaicany licznymi jeziorami Highlands należy do najrzadziej zaludnionych regionów w Europie. W klasyfikacjach #whisky obejmuje również pobliskie wyspy (Jura (Jura), Skye (Talisker), Arran (Arran), Lewis (Abhainn Dearg), Orkney (Highland Park). Ale nie Islay... z której to wyspy nowe whisky w Folwarku opisaliśmy w poprzednim wpisie.

W Highlands znajdziemy whisky owocowe, słodowe, ale również np. wrzosowe, ziołowe. W południowej, graniczącej z nizinami części Highlands, produkuje się na ogół lekkie whisky z niewielkimi akcentami torfowego dymu (Loch Lomond, Deanston, Glengoyne). Whisky z zachodniej części regionu zawierają mniej kwiatowej lekkości (Oban, Talisker, Ben Nevis). Północna część jest bardziej różnorodna (np. Old Pulteney, Highland Park). Wszystko to do odkrycia podczas cyklicznych degustacji w Folwark Stara Winiarnia!

Té Bheag Nan Eilean Blended Scotch Whisky

Whisky Té Bheag debiutowała w 1976 roku w ofercie spółki Pràban Na Linne z siedzibą na wyspie Skye. Firmę założył w tymże roku sir Iain Noble, entuzjasta kultury i języka gaelickiego.
Noble jest również jednym z głównych fundatorów Gaelic College of Sabhal Mòr Ostaig, gdzie językiem wykładowym jest gaelicki. Té Bheag to whisky typu blended, zestawiona z destylatów starzonych średnio przez 8 do 11 lat, w sporej części w beczkach po sherry. Zawartość malt whisky sięga 40%. Kluczową rolę w formule odgrywa Talisker uzupełniony maltami ze szkockich wysp oraz z Highlands i Speyside. Jest to jeden z niewielu blendów butelkowanych bez filtracji na zimno, Té Bheag przekłada się z gaelickiego na „małą damę” lub na „dram whisky”.

Aromat: przyjemne połączenie stonowanych nut sherry i torfowego dymu, rodzynki, mleczna czekolada, karmel, wanilia i trochę jodyny.
Smak: płatki śniadaniowe, rodzynki, suszone śliwki, karmel, solone migdały, ślad skóry i powiew torfowego dymu w tle.
Finisz: średnio długi, z nutami suszonych owoców, karmelu, wanilii, odrobiną pieprzu i dymem torfowym w tle.

Isle of Skye Blended Scotch Whisky

Blended whisky Isle of Skye to kreacja urodzonego na wyspie mistrza kupażu Iana Macleoda, najprawdopodobniej z lat 30. ubiegłego wieku.
Jest ona również ukłonem w kierunku klanu Macleod, związanego z wyspą Skye od XIV wieku. Macleod twierdził, że formuła whisky została opracowana przez jego rodzinę w XIX wieku i zawiera single malty ze szkockich wysp i z okręgu Speyside oraz whisky grain z North British Distillery. Trzonem blenda są destylowany na wyspie Talisker oraz Speysider Tamdhu, pierwotna receptura wymieniała również Lagavulina. Ian Macleod to dziesiąty producent szkockiej whisky z roczną sprzedażą 15 mln butelek. W jego portfelu znajdują się m.in. Glengoyne, Tamdhu, Rosebank, Smokehead i King Robert II.

Aromat: torf, wanilia, miód, syrop klonowy, gruszki, jabłka, płatki śniadaniowe, morska sól, nuty jodyny i dymu.
Smak: słodko-dymny, karmel, miód, wanilia, jabłka, winogrona, pieprz cytrynowy i szczypta soli.
Finisz: średnio długi, z nutami wanilii, karmelu, solonych orzeszków i torfowego dymu.

The Talisman Blended Scotch Whisky

Talisman to blended whisky z portfela Tomatin Distillery Company.
Jej historia owiana jest mgiełką tajemnicy, ponoć marka ta oryginalnie należała do spółki Lambert Brothers z Edynburga, jednak widzieliśmy stare wydanie tej whisky sygnowane J. & W. Hardie (również z Edynburga, twórców blenda Antiquary). Co ciekawe, obydwie whisky inspirowane są twórczością Waltera Scotta – powieściami „Antykwariusz” (The Antiquary) i „Talizman” (Talisman), drugi tom „Opowieści Krzyżowców” (Tales of the Crusaders). Dzisiejszy Talisman to mieszanka destylatów słodowych i zbożowych starzonych od 4 do 8 lat. Sercem blenda jest oczywiście Tomatin uzupełniony kilkunastoma maltami głównie z regionu Speyside.

Aromat: słodki i delikatnie pikantny, wanilia, babka biszkoptowa, miód, jabłka, cytryny, biały pieprz, trochę dębowych wiórów i odległa nutka dymna.
Smak: świeży i łagodny, słodkie płatki zbożowe, wanilia, brązowy cukier, herbata cytrynowa, jabłka, szczypta imbiru i pieprzu i ślad torfu.
Finisz: średnio długi, z nutami wanilii, miodu, letnich owoców, dębu i dymkiem torfowym w tle.

Fettercairn 12 YO Highland Single Malt Scotch Whisky

W 1824 roku Sir Alexander Ramsay zbudował i zarejestrował Fettercairn Distillery, co czyni ten zakład drugą po Gle nlivet Distillery oficjalnie licencjonowaną placówką destylacyjną w Szkocji. Zakład wyposażony jest w dwie pary alembików zdolne wydestylować 3,2 mln litrów alkoholu i obecnie wykorzystuje swój potencjał w ok. 75%. Od 1973 roku Fettercairn należy do spółki Whyte & Mackay (jej aktywa przejął w 2014 roku Emperador Inc.) i przeważająca większość produkcji wykorzystywana jest do zestawiania blendów z jej portfela. Jednak w 2018 roku spółka zaoferowała cztery nowe edycje Fettercairna, z których najmłodszy starzony był przez 12 lat, najstarszy zaś przez 50.

Aromat: łagodny, owocowy, wiosenna łąka, jabłka, brzoskwinie, ananasy, wanilia, mleczna czekolada, prażone orzeszki arachidowe, trochę ziół i dębu.
Smak: delikatny, skórka pomarańczowa, dojrzałe jabłka, budyń waniliowy, babka biszkoptowa, kandyzowany imbir, goździki, garstka ziół, pieprz i dąb.
Finisz: średnio długi, z nutami wanilii, toffi, letnich owoców, imbiru, dębu i listkiem mięty.

Folwark Stara Winiarnia proponuje Państwu zapoznanie się z niepowtarzalnym aromatem i smakiem wina i whisky przy okazji organizowanych cyklicznie degustacji tematycznych. Działający prężnie Klub Wina zaprasza do zapoznania się z harmonogramem imprez na naszej stronie www: https://folwarkstarawiniarnia.pl/aktualne-imprezy

Nasza oferta obejmuje m.in.:
- Degustacje sommelierskie w Starej Winiarni
- Degustacje Romantyczne - dla Zakochanych
- Degustacje połączone z uroczystą kolacją
- Degustacje win i whisky oferowanych na wesela, konferencje i inne uroczystości
- Szkolenia winiarskie w ramach wizyt zawodoznawczych

Szczególnie polecamy kameralne degustacje w wąskim, kilkuosobowym gronie. ZAPRASZAMY!